A GRIPE ESPAÑOLA

 Ves algunha semellanza entre esta situación e a actual? Sinala as semellanzas e tamén as diferencias.

PRIMEIRA GUERRA MUNDIAL

A MULLER NA PRIMEIRA GUERRA MUNDIAL

CARTAS DENDE O FRENTE

Como outros anos xa chegaron  as nosas cartas: soldados, franceses, ingleses,  rusos ou alemán contan as súas angustias e preocupacións dende as trincheiras;  esposas, nais, irmáns deixan ver os seu medos, as esperanzas e tamén as novidades da retagarda. Para ler máis pincha abaixo

(Cartas de 1º de BAC curso 2016-2017)

                                                    Essen (Alemaña) 29 de decembro de 1916

  Querido fillo:

  Teño unha mestura de sensacións ao ler a túa carta que non son quen de explicar: alegría ao ter noticias túas, tristeza ao ver que perdín ao meu irmán Adelfried e un medo terrible a que che pase o mesmo a ti. Só o feito de imaxinar o corpo sen vida do meu irmanciño empapado, rodeado de ratas e piollos,dáme arrepío.

  Disme que esperas que eu teña mellores noticias que darche pero aquí tampouco estamos moi ben. Esta casa pese o seu reducido tamaño, fáiseme demasiado grande e fría ao estar sós teu avó e eu. Él cada día está peor. As colleitas de patacas estanse a perder e tentamos combatir a fame comendo nabos, mais estes non nos alimentan do mesmo xeito.Tampouco temos carbón para poder quentarnos neste frío inverno. Todo isto estalle causando a teu avó a perda das poucas forzas que tiña. Eu comecei a traballar na fábrica de armamentos Krupp. Alí fixen moi boas migas cunha muller máis ou menos da miña idade. Chámase Dagna e xa leva bastante tempo na fábrica polo que me axuda moito. Estou moi preocupada por ela porque ultimamente ten unhas manchas de cor amarela na pel e non respira con normalidade.

  Por aquí a radio e o periódico dan conta das vosa situación na fronte. De feito nestes últimos meses informaban da batalla do Somme, da que ti tamén me falas na túa carta.Neste sobre mándoche a única foto que teño, para que lembres que sempre estou ao teu carón. Todas as noites rezo e rezarei para que volvas á casa san. Non quero que se derrame máis sangue do meu sangue nesas malditas trincheiras.

Escríbeme de novo en canto poidas. Un bico enorme e apertas da túa nai.

CARTAS DENDE O FRENTE

Agora que xa sabemos moitas cousas sobre a primeira guerra Mundial imos imaxinar que somos un soldado do fronte, unha mullar na retaguardia, unha nai, pai, irmá... dun soldado do fronte, podedes ser de Francia, Inglaterra, Alemaña, Rusia...

Ponte dacordo cun compañeiro ou unha compañeira, escolle un rol e escríbelle unha carta. Procura que a carta sexa creible, que recolla vivencias, feitos da guerra no fronte e na retaguardia (se recolles algún feito concreto terá máis verosimilitude). Recorda que se a a carta vai polo conduto oficial  hai cousas que poden ser censuradas. Ten en conta tamén o estilo, vocabulario e costumes da época que non son as mesmas que as de hoxe.

Consulta a páxina sobre a Primeira Guerra Mundial do periódico o Mundo, onde atoparás información interesante e cartas auténticas. Fíxate sobre todo na sección de vivencias (nos tres primeiros apartados) ou na de imprescindibles (ver detalles e curiosidades). 

Se precisas máis fíxate como o fixeron outros anos: pincha aquí 

Podes ver este pequeno documental (e outros mesmo  neste blog).

ASESINATO SARAJEVO

1ª GUERRA MUNDIAL

Neste Vídeo do profesor José MaríaHercal tedes una boa explicación da Primeira Guerra Mundial. As suas causa, desenvolveento e consecuencias.

CARTAS DENDE O FRENTE

Meterse na pel dos homes e mulleres que viviron A Gran Guerra. Isto foi a que fixemos de Historia de 1º de BAC en clase para escribir estas cartas entre soldados e as súas mulleres, noivas nais irmás. Aquí teses algunhas.

Querida Anna:

Creo que non vou ser capaz de soportar un día máis nestes paraxes deixados da man de deus onde cada vez importa menos quen eres, de onde ves e o que vaias facer. A semana pasada mataron a Mikhail, aquel do que che falara na última carta, non podo aguantar un día máis así; pensando en que podo ser o seguinte. O único que querría agora sería estar acurrucado na cama contigo. Temos un equipamento moi atrasado comparado cos alemáns, a cada bomba que lanzan unhas persoas menos... A veces pásaseme pola cabeza escapar, pero sería inútil, con este frío non chegarei só a ningures... O único que me queda é rezar a deus para pedirlle perdón do que farei e non me envíe ao inferno. Sinto ter que facer esto pero non teño outra solución, quería que o souperas.

Ata sempre o meu único amor.

Vladislav Kuznetsov

JULIAN ARIAS

Querido Vladislav:

Siento mucho la pérdida de tu amigo Mikhail, el cual supongo que te haría compañía en los largos días que pasais en las duras trincheras. Solo de pensar en el infierno por el que debes de estar pasando se me rompe el corazón. Rezo por ti y por tus amigos todas las noches y porque vuelvas pronto a casa, con los tuyos, donde te corresponde. Se que no estarás bien alimentado pero aquí ultimamente tampoco lo estamos, hace tanto frío que la carne y el pan que nos mandan están congelados, y Mamá y yo tenemos fuertes dolores de barriga por alimentarnos así, pero no hay más remedio... Sé que te está costando mucho aguantar, pero desde aquí te mando todas mis fuerzas y presiento que el final de la guerra está cerca. Estoy haciendo todas las contribuciones posibles y mi hermana Irina y yo intentamos ayudar a los vecinos pero los facturas se están acumulando y tenemos que intentar conseguir comida por otros medios, por lo que voy a buscar trabajo para intentar traer algo de dinero a casa porque mamá no está en condiciones de trabajar. Intenta abrigarte tanto como puedas, que el frío nunca es un buen aliado y sobre todo cuidate mucho, porque no me imagino que sería de mi si me faltas.

                                Tuiere y te espera:

                        Anna Kanaeva

ANITA VILELA

CARTAS DENDE O FRENTE

Meterse na pel dos homes e mulleres que viviron  A Gran Guerra. Isto foi a que fixemos de Historia de 1º de BAC en clase para escribir estas cartas entre soldados e as súas mulleres, noivas nais irmás. Aquí teses algunhas. Podes ver cartas orixinais aquí

Leedes (Inglaterra), 7 de Diciembre de 1916

¿Qué tal está? Espero que no le hayan herido. Me preocupa  que no esté bien alimentado, aunque la situación aquí tampoco es muy buena.

Yo estoy algo nerviosa y preocupada. No sé como tomará la noticia que le voy a dar. Espero que no le parezca mal pero las facturas se acumulan y la casa necesita arreglos, porque apenas se mantiene en pie. Mamá y la abuela ya no saben de dónde sacar el dinero. Mañana empiezo a trabajar en la Fábrica Nacional de Barnbow, que está cerca de nuestro pueblo, haciendo municiones para los soldados que estáis en el frente. Sé que soy demasiado joven, pero voy a sustituir a una de las muchas mujeres que murieron en la explosión que hubo en esa fábrica.

No le voy a ocultar que siento miedo, pero la necesidad me obliga a trabajar.

La abuela pregunta por el tío Tom. Hace mucho tiempo que no nos escribe. La falta de noticias por aquí es peor que saber la verdad. Cuéntanosla.

A veces podemos leer en el periódico y sabemos de vuestras victorias. Eso nos da mucha fe y esperanza. Pensamos que hay cada vez más posibilidades de que lleguéis pronto a casa, a pesar de esas noticias tan duras que causan los gases tóxicos.

Espero recibir su carta lo más pronto posible. Cuídese mucho papá. Un abrazo. Te quiero.

P.D. Otra Navidad más sin usted pero su recuerdo estará con nosotras. Piensa que tu familia está con usted en las trincheras. No lo olvide.

Iciar 1º BAC

         Querida hija:

Estoy bastante bien dentro de lo que se puede estar en una guerra. La comida no es como la de casa, pero no me quejo.

Si no te quedaba otro remedio, claro que tenías que ponerte a trabajar, sabes que preferiría que estudiases, pero lo primero es lo primero. Has tomado la decisión más correcta al respecto.

Yo también tengo miedo a lo que pueda sucederte.

Quiero que sepáis que el tío Tom está bien, pasamos bastante tiempo juntos, no le he oído hablar de que llegaran cartas vuestras.

Espero llegar lo más pronto posible a casa, a pesar de las miles de bajas, la guerra no va mal de nuestro bando.

Te deseo suerte en tu nuevo trabajo, espero que mejore vuestra situación. Desde aquí os mandamos recuerdos el tío Tom y yo. Otro abrazo. Os quiero. Cada vez que dispare me acordaré de todas vosotras.

JAVIER PRIETO 1º BAC

5 de agosto de 1916

Querido irmán:

Nin te imaxinas a alegría que levamos ao recibir a túa carta e saber que estás, dentro do posible, ben. Dende que a tiven na miña man coido que a lin decenas de veces e cada vez que o fixen o mesmo calafrío recorreu o meu corpo ao dicirme que morreron tantos dos teus compañeiros… como puidemos chegar ata aquí?

Aquí, a dicir verdade, aínda que os bombardeos están lonxe de nós as condicións non son as mellores. Cando recibas esta carta fíxate no remite e verás que a dirección non é a mesma… a vida na nosa casiña no campo xa era insostible, as colleitas deste ano foron practicamente nulas e non tíñamos o suficiente para comer polo que decidimos coller as poucas cousas que temos e mudarnos a cidade.

Na cidade a vida é completamente diferente... mamá e eu xa atopamos traballo nunha fábrica metalúrxica que agora se dedica unicamente a fabricar armas, o traballo é moi duro pero non nos queda outra. Cada vez que sosteño nas miñas mans unha desas armas mortíferas non podo evitar pensar en ti e no que un simple xesto che podería facer.

Debo contarche tamén o preocupada que estou por mamá, xa sabes que dende a morte de papá está moi triste, pero dende que te fuches, parece un morto vivinte, non come, non fala, non ten forzas para nada… xa non sei que facer, xa esquecín a última vez que sorriu, a dicir verdade, tampouco recordo a última vez que o fixen eu.

Con todo isto só quero que saibas que nós seguimos aquí loitando, e se mamá non ten forzas eu  loitarei polas dúas para saír a diante, para que cando volvas, porque sei que o vas facer,  nos encontres aquí.

Só che pido que te andes con ollo, que non arrisques a túa vida se non é necesario, soa irónico estando nunha guerra, pero cada vez estou máis convencida de que non hai motivo suficiente para levar a morrer aos homes do teu país.

Ten moito coidado e agardamos con ansia que nos volvas escribir, pero faino só se estás seguro de que non che vai pasar nada, xa estás arriscando a túa vida nas trincheiras como para que morras por escribir unha carta a túa familia. Non esquezas que estamos aquí e que te queremos moito.

Bicos e apertas de túa irmá.

Tania 1º bac